Social media

Copyright 2014 © Willems Visie en Actie

Waar gaat dat heen? (2)

Bij mijn vorige overpeinzingen over de veranderingen, die op ons afkomen hebben we het nog niet over de arbeidsmarkt gehad. Laat ik beginnen met te stellen, dat ik niet denk, dat we nu ineens een grote hoeveelheid werklozen krijgen door digitalisering. Dat gaat langzaam en is ook al jaren sluipend aan de gang. De online boarding pass heeft tot besparing van arbeid geleid, telebankieren met alles erop en eraan heeft de loketten bij de bank en het personeel erachter doen verdwijnen. Dat is niet van gisteren, dat loopt al vele jaren.

digitaal

En af en toe is er zo’n bigbang, een kaartenhuis dat instort. V&D, 8.000 mensen, Perry Sport en Action Sport er na, 2.500 mensen, dat doet pijn. Erge pijn, want nu komt mijn privĂ© theorie. Zeer veel van de werklozen komen niet meer aan werk, omdat hun werk wegvalt, omdat ze als te oud worden gezien. En als straks de digitaal aangestuurde stratenmakermachine door de straat rolt, dan gaat dat ten koste van nog meer mensen. Zoals de volautomatische bosmachine de bosjes tulpen beter maakt dan mensen. En zo verdwijnen langzaam, jaar na jaar diverse banen. En zo wordt de groep mensen zonder werk langzaam groter, terwijl ze digitaal via het UWV aan het werk gehouden worden met vier sollicitatieactiviteiten per maand. Als ze nog duidelijk Nederlands kunnen spreken mogen ze voor een hongerloon in een callcenter digitale diensten verkopen of zonder enige kennis van zaken de klantenservice ervan bemensen.

Wil je werk houden en ben je geen doorontwikkelde nerd, die een app of programma kan maken, ga dan in de horeca werken, want dorst en honger blijven we allemaal hebben. Dat bestellen we straks via onze smartphone, zittend op het terras en die oud-medewerker van V&D komt het dan brengen, met behoud van uitkering, om te zien of ie het wel echt kan.

In de zorg komen we ook alleen nog maar als het echt nodig is en bewaken camera’s en bewegingsdetectoren de oudjes, de oudjes die 10%-15% van de bevolking zijn, die geen leven meer hebben, maar in leven gehouden worden en zich vermaken met een breed scala aan activiteiten…..op hun IPad.

Ik stop er maar mee, is het cynisme of sarcasme? Of is het realiteit? Straks zijn we allemaal vrijwilliger en hebben we een basisinkomen. Of is het allemaal tijdelijk en ontstaat er straks een enorme roep naar ambachtelijk, warmte, contact en mensenwerk? We gaan het zien.

Menu