Social media

Copyright 2014 © Willems Visie en Actie

Uit het oog uit het hart

Wij mensen zijn een raar diersoort. Wij raken vaak pas beroerd door zaken als we er mee geconfronteerd worden in onze eigen omgeving. Een terroristische aanslag in Brussel zet alles op zijn kop, een zelfde soort aanslag in Kabul haalt de voorpagina niet eens.

Zo ook zal het kennen of in de nabijheid hebben van een hoogbejaard iemand of iemand die in de ouderenzorg werkt ons pas met de neus op de feiten drukken over hoe het is om ouder en ouder te worden. Het blijft naar mijn mening een zwaar onderschat fenomeen. Want over dertig jaar, niet ver weg, moet ikzelf 88 worden, als ik dat ooit mag halen. En met mij zijn er dan miljoenen lotgenoten, sorry, leeftijdsgenoten. Hoe gaan we dat allemaal met elkaar runnen? Als er dan nog een “met elkaar” is!

Even hard maar duidelijk: wie veegt mijn kont af dan en brengt me eten? Is er dan geld voor betaalde krachten? Zijn de helden en heldinnen uit de ouderenzorg er dan nog en kunnen die worden betaald? Of zijn we geheel afhankelijk van vrijwilligers, familie of zijn er al geheel andere zaken uitgevonden die ons uit ons lijden verlossen? Een vergoeding voor de nabestaanden als u een laatste spuitje tot u neemt? Ja, hard en eng he? Maar wie weet kun je over dertig jaar je eigen teloorgang afkopen.

Jakkes, geen mooie gedachte, maar ik wil er mee aangeven dat mijns inziens nog veel te weinig nagedacht wordt over de ouderenzorg 2030- en verder. Die van nu staat al onder druk! Een veel groter probleem dan ooit het giga-probleem van de pensioengerechtigde leeftijd was en zal zijn. De AOW is nauwelijks betaalbaar, laat staan de ouderenzorg. En kijk nu al eens rond bij oma en opa, of andere opa’s en oma’s en kijk hoe zij verzorgd worden. De centen overheersen de zorg, het is gewoon een feit.

Maar aan u om het kopje flink diep in het zand te steken. Wie dan leeft , dan zorgt! Toch?

Menu