Social media

Copyright 2014 © Willems Visie en Actie

Kerstmis

Waarom komen alleen rond Kerstmis de tranentrekkende verhalen? Waarom letten we niet het gehele jaar goed op en kijken om ons heen? Waarom moet Johanna Damen, 85 jaar oud, niet alleen met Kerstmis alleen voor zich uit zitten te mijmeren? Waarom spreken alerte buren, fijne verre kennissen de kinderen niet direct aan op hun gedrag van het verwaarlozen van hun moeder?

oud03

Of nog beter? Waarom ontworstelen die buren en kennissen zich ook niet uit hun stramien van “Druk, druk, druk”, een term die strafbaar gemaakt moet worden overigens. Dit nog los van het hoge gehalte misbruik ervan. Toen we nog in onze broek poepten werden we liefdevol geholpen door de mensen die we nu achter het raamkozijn laten verpieteren. Al snel zijn we tevreden dat moeder/vader, oma/opa, tante/oom, “zo goed zijn ondergebracht” in die mooie woning van hen. Als er iets is, dan kunnen ze op het knopje drukken, is er binnen een half uur iemand bij ze.

oud01Maar gelukkig is er ook Truus van Dam, 88 jaar. Ze is echt aan het eind van haar dagen, maar wordt liefdevol bezocht door haar oude buren, die ook boodschappen voor haar doen. Haar kinderen wonen ver, maar zijn er ieder weekend, nemen lekkere dingen voor haar mee,. Ze snoept er een week van, ziet weer uit naar het weekend en is dankbaar als ze wat krijgt. Truus denkt veel na, haalt met zichzelf en haar omgeving herinneringen op. Soms verzint ze er wat leuks of spannends bij, niemand die het meer kan controleren of corrigeren.
Ondanks alle bezoek, aandacht en goede zorgen mist Truus vriendinnen, vrienden zoals ze vroeg met haar man had en waarmee ze gingen bridgen of naar het theater gingen. Het leven is heel anders geworden en af en toe hoopt Truus op een onverwacht en plotseling einde. “Gewoon morgen niet meer wakker worden”. Iedereen begrijpt dat.

oud3En dan zijn er die vele anderen, die in bijvoorbeeld een serviceflat wonen, met de thuiszorg in huis, de huishoudelijke hulp en de verzorging om de hoek van de deur. Die ook op eenzame en stille momenten kunnen kiezen voor een activiteit, voor aandacht van verzorgend personeel. Zij worden prima verzorgd en hebben elkaar om zich aan op te trekken. Samen doen en samen leven, hoe heerlijk kan het zijn? Het bestaat!

Nou ook die mensen,¬†naast Truus en Johanna zijn allemaal afhankelijk van de aandacht die zij krijgen. Niet alleen van al die werkenden in de zorg, die voor een bescheiden loon zoveel goeds brengen. Maar van ons, de kinderen, de familie, de buren. Wij, die het zo druk hebben dat we vergeten dat we ook even bij anderen kunnen stilstaan, de ouderen. We zijn vaak zo gehaast en ongeduldig, dat we nauwelijks de kracht kunnen opbrengen van het voor de zoveelste keer aanhoren van hetzelfde verhaal. Mijn oude vader weet het te verklaren: “ik maak niks meer mee, dus waar moet ik het over hebben?” Maar het is ook helemaal niet erg.

En bedenk het volgende, ooit zullen we zelf aan de beurt zijn! Maar dat mag nooit de motivatie zijn om nu om te zien naar een oudere. De motivatie moet zijn, dat we het willen en begrijpen. En wellicht met name rond Kerstmis, maar verder ook het hele jaar.

Fijne feestdagen.

 

Menu