Social media

Copyright 2014 © Willems Visie en Actie

De crisis is voorbij, hosanna!

De crisis is voorbij, de arbeidsmarkt trekt aan, de business is booming, de magazijnen raken leeg. Het kan niet op. Het gaat zo goed, dat we alweer toe zijn aan het maken van de fouten van voor de crisis. We zijn niet meer zo bezig met klanten, we dreigen er weer meer dan genoeg te krijgen, de levertijden lopen op, daar dealen ze dan maar mee.

Het is tijd om weer eens goed arrogant te worden, dat waren we tenslotte voor de crisis ook in ruime mate. En toen de crisis kwam, wie vielen er als eerste om? Juist…….

oogjes_dak2Wees daarom alert en zet crisisbestendig beleid in voor de komende tijd. Daar kun je later als het minder wordt niet alleen de vruchten van plukken, maar in dagen van weleer ook. Want klanten blijven het fantastisch vinden als je ze goed behandeld, er voor ze bent en blijft!

Ik neem graag de zaken met je door en maak het ontwerp voor je toekomst, een breed actieplan zonder franje en met veel kansen. Hapklaar en helder.

Samen eens aan de slag? Neem gerust contact op.

Geplaatst op 21-04-2017 door Wouter Willems

Ouderenzorg boosten

oogjes_smileNee, kom zeg, ik ga het niet over de verkiezingen hebben. Dat is een festijn van over elkaar struikelende politici, die de plotseling ontstane overschotten proberen te verdelen over degenen, die op hen kunnen stemmen. En als ze die stem uitgebracht hebben krijgen ze te horen dat het geld of op is, of voor andere doeleinden gereserveerd moeten worden.

In de zorg krijgen ze er twee miljard bij, dan kunnen er  veel banen bij, met name ook om al die ouderen goed te verzorgen. De ouderen zijn er wel, de banen straks ook, de mensen om ze in te vullen niet vrees ik. En met een gemiddelde opleidingsduur van 2 jaar en overvolle opleidingen zal dat minimaal nog 2 jaar duren voor er voldoende, maar nog niet ervaren mensen die banen in kunnen gaan vullen.

En de tarieven zijn te laag voor rendabele zorg, waarbij rendabel niet winstgericht is overigens. Dat vraagt dus om veel creativiteit de komende jaren, dat vraagt om handen aan het bed, maar ook management aan de zijlijn die dat begeleidt. Ja precies, management dat coachend en voorwaardenscheppend te werk gaat en daarbij veel ruimte laat aan de verzorgenden en verplegenden. Mijn handen jeuken nu ik enige ervaring in dit vak opgedaan heb en ik zou dat nog wel verder en breder willen uitdragen. Net even dat andere, dat in dienst stellen van de uitvoerenden, de knelpunten met hen slechten en gaan waar voor ze zijn, ze zorg verlenen. Ik struikel liever over de verzorgenden dan over de managers, dus creatief houdt ook beperking in. Daarom moet en mag er aan management hoge eisen gesteld worden. Je moet de ouderenzorg kunnen boosten, de menselijke maat naar je klanten en je personeel. Zo pak ik het graag aan, ook binnen de beperkte mogelijkheden. Niet soft, maar duidelijk en open, besluiten nemend.

Wie gaat nog meer die uitdaging aan? De ouderenzorg boosten met een frisse no nonsense aanpak, iets minder beleidsmakers en meer doeners en wel denkers. Neem gerust contact op, we gaan er samen uit komen!

 

Geplaatst op 23-02-2017 door Wouter Willems

Hank and Trudy

Natuurlijk balen Hank en Trudy van de Brexit. Ze hadden er op gerekend, dat Engeland gemakkelijk van IJsland zou winnen, maar weer liet het nationaal elftal hen in de steek. Die andere Brexit, daar werden ze blij van, maar dat is alweer een paar dagen terug, waarom zou je daar blij om blijven?

Dat gezeur op TV en in de kranten van slechte verliezers, daar worden ze niet koud of warm van. Hoezo pond naar beneden? Er gaat nog steeds een pond in een pond, kletskoek. En beurskoersen die dalen, nou en? Dan hebben de rijken minder, mooi toch!Dat voelen Hank en Trudy niet in hun portemonnee. Zij lezen the Sun, niet de Financial Times!

Nee straks wordt alles beter, dan gaan de grenzen dicht en komen de mee-eters niet meer het land in, dan wordt Groot Brittannië weer helemaal “British”. Lekker gebakken niertjes eten in plaats van curry en ander ingewikkeld geïmporteerd eten.

livingroom

 

 

 

 

 

 

Ze moeten niet zo zeuren, het Eurovisiesongfestival was toch al op haar retour en de vliegtuigen blijven vast wel naar Turkije en Kreta vliegen voor die twee weken vakantie per jaar. En geeft toe, die Boris Johnson is toch een man van het volk, hij kamt zijn haar niet eens. Die gaat ons wel redden van die eigenwijze Fransen en Duitsers. En de kanaaltunnel mag ook dicht, veel te duur, had nooit gebouwd mogen worden. Ze zoeken het daar maar uit op “the continent”.

Ze zappen nog wat, nemen nog een cup of tea met een cracker en gaan vanavond op tijd naar bed. Er is toch geen (voet)bal op de TV.

 

 

 

Geplaatst op 28-06-2016 door Wouter Willems

Uit het oog uit het hart

Wij mensen zijn een raar diersoort. Wij raken vaak pas beroerd door zaken als we er mee geconfronteerd worden in onze eigen omgeving. Een terroristische aanslag in Brussel zet alles op zijn kop, een zelfde soort aanslag in Kabul haalt de voorpagina niet eens.

Zo ook zal het kennen of in de nabijheid hebben van een hoogbejaard iemand of iemand die in de ouderenzorg werkt ons pas met de neus op de feiten drukken over hoe het is om ouder en ouder te worden. Het blijft naar mijn mening een zwaar onderschat fenomeen. Want over dertig jaar, niet ver weg, moet ikzelf 88 worden, als ik dat ooit mag halen. En met mij zijn er dan miljoenen lotgenoten, sorry, leeftijdsgenoten. Hoe gaan we dat allemaal met elkaar runnen? Als er dan nog een “met elkaar” is!

Even hard maar duidelijk: wie veegt mijn kont af dan en brengt me eten? Is er dan geld voor betaalde krachten? Zijn de helden en heldinnen uit de ouderenzorg er dan nog en kunnen die worden betaald? Of zijn we geheel afhankelijk van vrijwilligers, familie of zijn er al geheel andere zaken uitgevonden die ons uit ons lijden verlossen? Een vergoeding voor de nabestaanden als u een laatste spuitje tot u neemt? Ja, hard en eng he? Maar wie weet kun je over dertig jaar je eigen teloorgang afkopen.

Jakkes, geen mooie gedachte, maar ik wil er mee aangeven dat mijns inziens nog veel te weinig nagedacht wordt over de ouderenzorg 2030- en verder. Die van nu staat al onder druk! Een veel groter probleem dan ooit het giga-probleem van de pensioengerechtigde leeftijd was en zal zijn. De AOW is nauwelijks betaalbaar, laat staan de ouderenzorg. En kijk nu al eens rond bij oma en opa, of andere opa’s en oma’s en kijk hoe zij verzorgd worden. De centen overheersen de zorg, het is gewoon een feit.

Maar aan u om het kopje flink diep in het zand te steken. Wie dan leeft , dan zorgt! Toch?

Geplaatst op 26-04-2016 door Wouter Willems

Waar gaat dat heen? (2)

Bij mijn vorige overpeinzingen over de veranderingen, die op ons afkomen hebben we het nog niet over de arbeidsmarkt gehad. Laat ik beginnen met te stellen, dat ik niet denk, dat we nu ineens een grote hoeveelheid werklozen krijgen door digitalisering. Dat gaat langzaam en is ook al jaren sluipend aan de gang. De online boarding pass heeft tot besparing van arbeid geleid, telebankieren met alles erop en eraan heeft de loketten bij de bank en het personeel erachter doen verdwijnen. Dat is niet van gisteren, dat loopt al vele jaren.

digitaal

En af en toe is er zo’n bigbang, een kaartenhuis dat instort. V&D, 8.000 mensen, Perry Sport en Action Sport er na, 2.500 mensen, dat doet pijn. Erge pijn, want nu komt mijn privé theorie. Zeer veel van de werklozen komen niet meer aan werk, omdat hun werk wegvalt, omdat ze als te oud worden gezien. En als straks de digitaal aangestuurde stratenmakermachine door de straat rolt, dan gaat dat ten koste van nog meer mensen. Zoals de volautomatische bosmachine de bosjes tulpen beter maakt dan mensen. En zo verdwijnen langzaam, jaar na jaar diverse banen. En zo wordt de groep mensen zonder werk langzaam groter, terwijl ze digitaal via het UWV aan het werk gehouden worden met vier sollicitatieactiviteiten per maand. Als ze nog duidelijk Nederlands kunnen spreken mogen ze voor een hongerloon in een callcenter digitale diensten verkopen of zonder enige kennis van zaken de klantenservice ervan bemensen.

Wil je werk houden en ben je geen doorontwikkelde nerd, die een app of programma kan maken, ga dan in de horeca werken, want dorst en honger blijven we allemaal hebben. Dat bestellen we straks via onze smartphone, zittend op het terras en die oud-medewerker van V&D komt het dan brengen, met behoud van uitkering, om te zien of ie het wel echt kan.

In de zorg komen we ook alleen nog maar als het echt nodig is en bewaken camera’s en bewegingsdetectoren de oudjes, de oudjes die 10%-15% van de bevolking zijn, die geen leven meer hebben, maar in leven gehouden worden en zich vermaken met een breed scala aan activiteiten…..op hun IPad.

Ik stop er maar mee, is het cynisme of sarcasme? Of is het realiteit? Straks zijn we allemaal vrijwilliger en hebben we een basisinkomen. Of is het allemaal tijdelijk en ontstaat er straks een enorme roep naar ambachtelijk, warmte, contact en mensenwerk? We gaan het zien.

Geplaatst op 23-02-2016 door Wouter Willems

Waar gaat dat heen? (1)

domoticaMeneer Martin Ford met zijn boek The Rise of the Robots zet me aan het denken. Ik zie nu niet meteen overal robots rond springen of rollen, maar ik voel wel dat er wat gaat veranderen. Mark Rutte moest helemaal naar California om in Silicon Valley in een Tesla te stappen. Verder combineerde hij dat met enthousiast gekwijl over allerlei nieuwigheden.

Zelf denk ik dat we voor een volgende industriële revolutie staan, revolutie is wellicht niet het goede woord, het gaat gestaag, maar wel veranderen! En industrieel zal meer digitaal zijn. Allereerst thuis. Meer knopjes, meer via de smartphone, licht, geluid, beeld, het gaat anders naar ons toe komen. Er gaat ook veel fout, want niet alle apparaten communiceren lekker met elkaar of los van elkaar en af en toe zal er een resetknopje ingedrukt moeten worden. Maar niet zeuren, we stoppen ons huis vol met techniek en uiteindelijke doen zij dat. Ja, zij! Wie? Ik ken ze ook niet persoonlijk, maar het zijn de producenten van apparaten en systemen. De koelkast gaat ons vertellen wat hij nodig heeft.

Wordt daarmee ons leven anders? Natuurlijk! Nu zitten we nog te zappen tussen vele zenders, maar hoe zinloos is dat? En hoe zinvol is het als je meteen kan zien wat je wilt! Dus daar gaat het roer om, u kijkt toch ook Netflix of HBO? Ook de LP en de CD verdween, zelfs de te downloaden CD. We zitten nu te streamen, u werkt toch ook met Spotify?

Ik zie me zelf bij AH naar binnen lopen en een bericht krijgen van AH met wat ik vandaag kan eten, zou moeten eten en vervolgens een boodschappenlijstje. Uiteindelijk kan ik dat thuis ook lezen en op een bevestigingsknopje drukken, waarna ik de boodschappen op kan halen of ik ze thuis ontvang tegen een meerprijs.

Sommige zaken zullen nooit veranderen hoor ik u denken. Dat hebben ze ooit bij reisbureaus en schoenenzaken ook gezegd tegen elkaar, denk ik dan. Maar ergens heeft u natuurlijk wel gelijk. Willen we uit eten, dan gaan we nog steeds naar een restaurant. De bofferds. Ja? Nou dat is nog af te wachten, want naar welk restaurant we gaan bepaalt iemand anders, namelijk de app die we opdracht geven binnen een straal van x km ons een suggestie te geven.

Het duizelt u, ik kom binnenkort met deel 2 over nog meer beslommeringen over dit onderwerp. Te veel tekst kan u niet meer aan in 1 keer. En ik zit dit nog ouderwets te typen, want op deze site is nog geen voice translator aangesloten.

U lees binnenkort meer – wordt vervolgd

Geplaatst op 09-02-2016 door Wouter Willems

Kerstmis

Waarom komen alleen rond Kerstmis de tranentrekkende verhalen? Waarom letten we niet het gehele jaar goed op en kijken om ons heen? Waarom moet Johanna Damen, 85 jaar oud, niet alleen met Kerstmis alleen voor zich uit zitten te mijmeren? Waarom spreken alerte buren, fijne verre kennissen de kinderen niet direct aan op hun gedrag van het verwaarlozen van hun moeder?

oud03

Of nog beter? Waarom ontworstelen die buren en kennissen zich ook niet uit hun stramien van “Druk, druk, druk”, een term die strafbaar gemaakt moet worden overigens. Dit nog los van het hoge gehalte misbruik ervan. Toen we nog in onze broek poepten werden we liefdevol geholpen door de mensen die we nu achter het raamkozijn laten verpieteren. Al snel zijn we tevreden dat moeder/vader, oma/opa, tante/oom, “zo goed zijn ondergebracht” in die mooie woning van hen. Als er iets is, dan kunnen ze op het knopje drukken, is er binnen een half uur iemand bij ze.

oud01Maar gelukkig is er ook Truus van Dam, 88 jaar. Ze is echt aan het eind van haar dagen, maar wordt liefdevol bezocht door haar oude buren, die ook boodschappen voor haar doen. Haar kinderen wonen ver, maar zijn er ieder weekend, nemen lekkere dingen voor haar mee,. Ze snoept er een week van, ziet weer uit naar het weekend en is dankbaar als ze wat krijgt. Truus denkt veel na, haalt met zichzelf en haar omgeving herinneringen op. Soms verzint ze er wat leuks of spannends bij, niemand die het meer kan controleren of corrigeren.
Ondanks alle bezoek, aandacht en goede zorgen mist Truus vriendinnen, vrienden zoals ze vroeg met haar man had en waarmee ze gingen bridgen of naar het theater gingen. Het leven is heel anders geworden en af en toe hoopt Truus op een onverwacht en plotseling einde. “Gewoon morgen niet meer wakker worden”. Iedereen begrijpt dat.

oud3En dan zijn er die vele anderen, die in bijvoorbeeld een serviceflat wonen, met de thuiszorg in huis, de huishoudelijke hulp en de verzorging om de hoek van de deur. Die ook op eenzame en stille momenten kunnen kiezen voor een activiteit, voor aandacht van verzorgend personeel. Zij worden prima verzorgd en hebben elkaar om zich aan op te trekken. Samen doen en samen leven, hoe heerlijk kan het zijn? Het bestaat!

Nou ook die mensen, naast Truus en Johanna zijn allemaal afhankelijk van de aandacht die zij krijgen. Niet alleen van al die werkenden in de zorg, die voor een bescheiden loon zoveel goeds brengen. Maar van ons, de kinderen, de familie, de buren. Wij, die het zo druk hebben dat we vergeten dat we ook even bij anderen kunnen stilstaan, de ouderen. We zijn vaak zo gehaast en ongeduldig, dat we nauwelijks de kracht kunnen opbrengen van het voor de zoveelste keer aanhoren van hetzelfde verhaal. Mijn oude vader weet het te verklaren: “ik maak niks meer mee, dus waar moet ik het over hebben?” Maar het is ook helemaal niet erg.

En bedenk het volgende, ooit zullen we zelf aan de beurt zijn! Maar dat mag nooit de motivatie zijn om nu om te zien naar een oudere. De motivatie moet zijn, dat we het willen en begrijpen. En wellicht met name rond Kerstmis, maar verder ook het hele jaar.

Fijne feestdagen.

 

Geplaatst op 20-12-2015 door Wouter Willems

Langer zelfstandig thuis wonen (2)

Dat van dat zelfstandig wonen in een serviceflat, dat is best lastig begrijpen. Het is bijna omdenken, want de meeste mensen blijven denken dat je een tehuis in gaat. Zonde, want je krijgt er zoveel voor terug. De rust van zo’n flat in een mooie omgeving, maar ook de rust dat je de thuiszorg zo dichtbij hebt en dat er een alarmset in huis is voor als er wat gebeurt.

Maar de meeste dagen zit je lekker in je eigen appartement, lees je je krant, kijk je TV, ga je eten, doe je de was. De service van de serviceflat is niet alleen dat het warm eten wordt opgeschept, maar ook dat als je dat wilt je je was laat doen. Maar vooral ook, dat als je lekker op jezelf wilt zijn, dat ook kan.

Parkflat

En hoezo achter de begonia’s de dag niet door komen? Als ik het rijtje activiteiten van de Parkflat Stadsfenne doorneem dan is de keuze enorm. Ja, de keuze, niets moet alles mag.

Bridge, bingo, handwerken, jeu de boules, koersbal, gymnastiek, schilderclub, diner dansant, café chantant, lezingen, theater bezoek, boottocht, barbecue, haring happen, Table d’Hote, Themarestaurant, snackuurtje, Buurtcafé, Filmavond, bibliotheek, schoolmusical, Sinterklaasviering, Paasbrunch, Kerstdiner, St Maartenzang, Kerstochtend, koffieochtend…….. en dat allemaal vanuit je eigen woonkamer op een steenworp afstand.

Vrijheid, blijheid en nog inspraak ook, want als je wat anders wilt, of iets speciaals, dan overleg je en dan valt er altijd een mouw aan te passen. Want je bent misschien oud, maar je weet nog wel wat je leuk vindt.

Geplaatst op 17-11-2015 door Wouter Willems

Langer zelfstandig thuis wonen (1)

Denkt u nu echt dat je een senior moet overtuigen van het feit, dat hij of zij langer thuis moeten blijven wonen? Naar mijn bescheiden mening wil ieder zichzelf waarderend mens zo lang mogelijk thuis wonen. Je gruwt toch bij de gedachte dat je “ergens weggestopt” wordt? Je eigen kinderen zijn niet meer te vertrouwen!

Maar hoe is de praktijk? Je wordt ouder, minder mobiel, je gaat wat mankeren, het huis wordt te groot, maar je blijft gruwen van het idee te gaan verkassen naar een kleinere plek. Je verzint van alles om dat ver van je af te houden. En dan komt het moment, na een lange periode van tobben en afzien dat je niet anders kunt. Verhuizen naar een andere plek. Maar voor een verpleeg- of verzorgingshuis ben je nog te goed, daar mag je niet eens in. Daar krijg je geen indicatie voor. En dat wordt het zoeken en vind je de serviceflat. Een appartement, kleiner dan thuis, in een gebouw waar iedereen zelfstandig woont en waar je gezelligheid bij elkaar vindt, met elkaar kunt eten, maar ook alleen als je dat wilt. Waar service is en waar de thuiszorg ook komt, alleen nog beter, ze zijn in huis!

parkflat03

En als je daar na een snelle verhuizing zit, immers er was spoed bij, dan mijmer je na een maand voor je weg en denk je: “Dit had ik jaren eerder moeten doen!” Je kinderen hebben een rustiger gevoel, jijzelf ook en nu je slechter ter been bent ben je reuze blij dat je weliswaar zelfstandig, maar niet zo groot meer woont. Je leeft zelfs op, praat met leeftijdsgenoten, die bij je vorige huis, waar je langer moest wonen van de overheid, niet te vinden waren. Je doet mee aan activiteiten en die zijn om de hoek, de gang uit. En het gedoe met warm eten? Het wordt voor je opgediend!

Kortom, blijf langer zelfstandig wonen, kies een serviceflat en schrap al de nadelen van je huidige woning en krijg er veel voor terug. En kinderen, zorg dat je ouders niet zeggen dat ze dat jaren eerder hadden moeten doen. De mijne zeiden dat wel namelijk.

Geplaatst op 14-10-2015 door Wouter Willems

Heel veel bier

We kennen allemaal onze nationale trots, Heineken. Geleid door een familie waar geen woord Nederlands meer gesproken wordt. Overal in de wereld waar je komt kun je het krijgen, al wil je het niet. Geef mij maar en local beer. Dat gigantische concern is slechts de derde bierclub van de wereld. ABInbev is de grootste en SABMiller de tweede.

bier

En u wil die nummer een de nummer twee overnemen lees ik vandaag. Niet zo lang geleden wilde nummer twee nummer drie overnemen, maar die eerder genoemde familie heeft dat geblokkeerd. Nu zijn ze zelf aan de beurt bij SABMiller. Maar wat ik me dan afvraag is: waarom? Waarom wil je als ongetwijfeld vrijwel niet meer overzichtelijk concern nog zo’n concern overnemen? Een derde van wereldmarkt voor bier zou je dan krijgen. Wie stuurt dat nog aan en hou je de concurrentie binnen het concern nog in de hand? Ik zeg: niet doen, al word je groter qua beurswaarde dan Facebook, nou en?

Op diverse markten zullen er eisen door de mededingingsautoriteit gesteld worden en moet je onderdelen afstoten. Dank je wel zegt nummer drie van die familie dan en ze versterken zich. Mijn conclusie is: versterk je merk en eet jezelf niet op! Maar ze zullen dit niet lezen, dus binnenkort hebben we een biergigant minder in de wereld en er en supergigant bij.

Geplaatst op 17-09-2015 door Wouter Willems

Menu